W praktyce regulaminy gospodarowania ZFŚS często przewidują konieczność spełnienia warunku wykorzystania określonej liczby dni nieprzerwanego urlopu (np. 14 kolejnych dni kalendarzowych wypoczynku), aby otrzymać tzw. „wczasy pod gruszą”. W opinii PIP, co do zasady, taka praktyka jest dopuszczalna i odpowiada funkcji regeneracyjnej ww. świadczenia. Wątpliwości pojawiają się jednak wtedy, gdy wspomniany regulamin przewiduje, że rzeczona dopłata przysługuje wyłącznie za wykorzystanie urlopu bieżącego, z wyłączeniem urlopu zaległego.
Ustawa o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych nie uzależnia przyznania dopłaty do wypoczynku od wykorzystania konkretnego rodzaju urlopu – ani bieżącego, ani zaległego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o ZFŚS podstawowym kryterium przyznawania świadczeń z funduszu jest sytuacja życiowa, rodzinna i materialna pracownika, natomiast szczegółowe zasady korzystania ze świadczeń pracodawca określa w regulaminie ZFŚS.
W sytuacji, gdy zapisy regulaminu ZFŚS przesądzają, że dopłata „wczasy pod gruszą” przysługuje wyłącznie za wykorzystanie urlopu bieżącego, z wyłączeniem urlopu zaległego, wówczas należy w pierwszej kolejności podkreślić, iż takie ograniczenie nie wynika z przepisów prawa pracy ani ustawy o ZFŚS. Co więcej, powszechną zasadą jest, że w pierwszej kolejności powinien być wykorzystywany urlop zaległy.
W konsekwencji odmowa wypłaty „wczasów pod gruszą” wyłącznie dlatego, że pracownik korzystał z urlopu zaległego, mimo spełnienia pozostałych warunków przyznania świadczenia, może zostać uznana za działanie niekorzystne dla pracownika i budzić wątpliwości co do zgodności z zasadą równego traktowania. Dlatego bezpieczniejszym rozwiązaniem jest formułowanie warunku dotyczącego samej długości wypoczynku, niezależnie od tego, czy obejmuje on urlop bieżący czy zaległy.
W przypadku sporu dotyczącego zgodności takich zapisów regulaminu ZFŚS z przepisami prawa pracy lub zasadą równego traktowania pracowników, ostatecznej oceny może dokonać sąd pracy.
Źródło: PIP
